Full moon, Fool moon

Παει σιγα-σιγα κι ο Απριλης, ο δευτερος μηνας της ανοιξης, ο δευτερος μηνας που μπλογκαρω για να με ξεμπλοκαρω. Ο μηνας που ξεκινα με διαθεση σκανταλιαρικη, αφου περιεχει την πρωταπριλια οπου λεμε ολοι ψεματα. Την πρωταπριλια πηρα την καταγγελια απολυσης μου και μπηκα κι εγω στο ταμειο ανεργιας, οπως συμβαινει τελευταια σε πολυ κοσμο. Μιλαμε για αληθινα ψεματα!
Εχει ξεκινησει μια τελειως νεα πραγματικοτητα για μενα. Δεν ξυπνω πλεον στις 6.30, οπως συνηθιζα, αλλα στις 9.00, στις 10.00, στις 11.00...χουζουρευω στο κρεβατι και σκεφτομαι τι δουλειες εχω να κανω ή να τις μεταθεσω για την επομενη. Παω πολυ περισσοτερο γυμναστηριο, εχω χρονο να βολταρω και να παω για καφε με φιλους, να γραψω στο blog και να χαζευω στο φατσοβιβλιο, να σερφαρω γενικοτερα.
Η μερα κυλαει σε αλλους ρυθμους. Ακομα κι οταν παω βολτα, παρατηρω περισσοτερο τη διαδρομη κα τους ανθρωπους απ΄οτι πριν. Επειδη βγαινεις απο τη ρουτινα που ειχες μαθει ως τωρα, εστιασεις την προσοχη σου σε αλλα σημεια.
Δε λω οτι δε μιζεριαζω η δεν κλαιγομαι, αλλα σκεφτομαι οτι αυτο που μου συμβαινει ειναι ενα δωρο, αλλιωτικο απο τα αλλα και γι' αυτο πρεπει να το ξετυλιξω σιγα-σιγα για να δω και να καταλαβω το περιεχομενο του...
Σε λιγο μπαινει ο λουλουδιασμενος Μαης, θ' αρχισω μπανια..Καλοκαιρακι μου μυριζει..
Ως τοτε ομως, ας απολαυσω την πανσεληνο σημερα!

Ερωτας στο γραφειο

1-Θελετε να βγειτε ραντεβου με εναν συναδελφο σας, αλλα δεν σας φευγει απο το μυαλο η ιδεα οτι εαν ειχατε γνωρισει αυτο το ατομο εκτος δουλειας, πιθανον να μη νιωθατε ελξη
-Αυτο συμβαινει γιατι οταν εργαζεστε μαζι με καποιο ατομο μπορει να λειτουργησει ως αφροδισιακο. Τα ατομα που ερχονται σε καθημερινη επαφη τεινουν να συμπαθιουνται περισσοτερο (η να αντιπαθιουνται περισσοτερο θα προσθετα εγω).
Τα ειδυλλια στο χωρο εργασιας ειναι συναρπαστικα επειδη συνηθως ξεκινουν κρυφα. Γι αυτο και πρεπει να ειστε σιγουροι εαν αυτο που σας ελκυει ειναι το ατομο κι οχι η ιδια η μυστικοτητα.
2-Διαισθανεστε οτι αυτο το ατομο ειναι το ιδανικο σας αλλα δεν ειστε σιγουροι κατα ποσο η σχεση με ενα συναδελφο επιτρεπεται στην εταιρεια αας και ποιος ειναι ο σωστος τροπος χειρισμου.
-Τις τελευταιες δεκαετιες εχουν γινει οι εταιρειες πιο ελαστικες και εν μερει αποτελεσε κινητρο για τους εργοδοτες το γεγονος οτι ειχαν ταλαντουχα στελεχη που συνδεονταν συναισθηματικα η παντρευονταν και δεν ηθελαν να τα εξαναγκασουν να φυγουν απο την εταιρεια. Να θυμαστε οτι ανεξαρτητως του πως θα εξελιχθει η σχεση θα εξακολουθειτε να συνεργαζεστε με αυτο το ατομο επαγγελματικα οποτε ξεκινηστε με εναν καφε η ενα γευμα παρα με το κλασικο ραντεβου(τι εννοει κλασικο, κατευθειαν στο κρεβατι??) Ετσι αν αποφασισετε οτι δεν ενδιαφερεστε, θα αποφυγετε οποιαδηποτε στιγμη αμηχανιας, λεει η Μελοντι Σειφερ, διευθυντρια εργασιακης ψυχολογιας του Πανεπιστημιου του Σικαγου.
3-Τι γινεται αν ενδιαφερεστε να συνδεθειτε συναισθηματικα με καποιον υφισταμενο σας
-Παροτι δεν απαγορευται ρητως, ενα ανωτερο στελεχος δεν θα πρεπει ποτε να συνδεεται ερωτικα με εναν υφισταμενο, γιατι εφοσον πρεπει να αξιολογεις τις επιδοσεις αυτου του ατομου, να αποφασισεις π.χ. για την προαγωγη του ειναι δυσκολο να εισαι αντικειμενικος οταν υπαρχει προσωπικη σχεση.
4-Τι προκλησεις μπορει ν’ αντιμετωπισει κανεις οταν διατηρει ερωτικη σχεση στο χωρο εργασιας
- Η επιδειξη τρυφεροτητας, η οι καβγαδες στο γραφειο δημιουργουν αμηχανια στους συναδελφους και συνιστουν αντιεπαγγελματικη συμπεριφορα. Οταν βρισκεστε στην αρχη ενος ειδυλιου νιωθετε εξαψη και το τελευταιο που νιωθετε ειναι η πιθανοτητα χωρισμου. Εντουτοις, θα πρεπει να θεσετε μεταξυ σας καποιους κανονες σεβασμου και επαγγελματικης συμπεριφορας απο την αρχη σε περιπτωση που οι δρομοι σας χωρισουν.

--οι απαντησεις, πλην της τριτης, δοθηκαν απο την ψυχολογο Τερι Λ. Ορμπουκ καθηγητρια του πανεπιστημιου του Μιτσιγκαν--

Οι ατελειωτες ωρες στη δουλεια, κοινως οταν περιοριζεις στο ελαχιστο την προσωπικη σου ζωη, ειναι ενας λογος να προκληθει ειδυλλιο στη δουλεια.
Πανω λοιπον π.χ. στην ενταση που προκαλειται οταν θελεις να στειλεις ενα report εντος προθεσμιας, και βραδιαζει κι ας πουμε παραγγελνεις και κατι απ’ εξω να φατε παρεα και λετε και καμια σαχλαμαρα παραπανω, πιστεψε με, δεν εχεις καθολου καθαρο μυαλο κι ενα κοπλιμεντο πανω στη δουλεια του στυλ,«πω, πω σκεφτομαστε το ιδιο πραγμα»,η ακομα καλυτερα ενα κοπλιμεντο πανω στην εμφανιση σου, «ωραιο αυτο το μπλουζακι που φορας σημερα, σου κολακευει τους ωμους..», αμεσως σε κανουν να ξεφευγεις και το μυαλο σου φτιαχνει σεναρια.
Η ακομα κι αν δεν δουλευεις πολλες ωρες και εισαι σε φαση αναζητησης συντροφου, σιγουρα παιζει να ψαχνεσαι και εντος γραφειου, οταν ειδικα ο κυκλος γνωριμιων σου ειναι περιορισμενος η οι περισσοτεροι φιλοι ειναι παντρεμενοι (αν εισαι πανω απο 30, ειναι πιθανο).
Πιστευω οτι λεει πολλες γενικοτητες η ψυχολογος αυτη και σιγουρα το αρθρο αυτο της "Κυριακατικης Ελευθεροτυπιας" ειναι αρκετα αποσπασματικο. Η προσωπικη μου γνωμη ειναι οτι θελει πολλα κοτσια να εχεις μια σχεση μεσα στο γραφειο γιατι κακα τα ψεματα μπορει πολυ ευκολα να γινεις ρομπα ξεκουμπωτη...!
Oταν παραιτηθηκα απο μια δουλεια γιατι μου εγινε υποβαθμιση μισθολογικη, στην ακρη του μυαλου μου υπηρχε κι ενας αλλος λογος:ηταν το εντονο φλερτ που ειχα με καποιο συναδελφο και δεν ηθελα να παρει διαφορετικη τροπη, κατι που δεν μπορουσα να το χειριστω.
Ειναι ρισκο παντως ο εργασιακος ερωτας, κι εχει πολλες παραμετρους.
Δεν ειμαι σε θεση να κρινω αν ειναι σωστο η οχι. Αν νιωσεις ερωτικα για καποιον συναδελφο σου, απολαυσε το και απενοχοποιησου!
Που ξερεις μπορει και να ειναι ο ερωτας της ζωης σου!

Ουρλιαχτο!

Ειδα τα καλυτερα μυαλα της γενιας μου να σαπιζουν απο sms, tweets και emails,
Να τριγυρνουν χαραματα με το ποντικι στο google,
γυρευοντας τη δοση τους στην πληροφορηση,
χιπστερς αγγελοκεφαλοι που φλεγονταν για την ταχυτερη ουρανια συνδεση
με το αστρικο δυναμο μεσα στη μηχανη της νυχτας,
που καλωδιωμενοι και διαδικτυωμενοι και αποβλακωμενοι
και καφεινωμενοι η ντεκαφεινωμενοι,
ξαγρυπνουσαν ζητωντας φανταστικη παρηγορια στους φιλους του facebook,
αρμενιζοντας πανω απ’τις κορφες των πολεων, με το νου τους στα σηματα.
Που ξεγυμνωσαν τον εγκεφαλο τους στα GPS κατω απο τους δορυφορους
και ειδαν παμφωτους αγγελους της Wikipedia να κανουν τυπογραφικες διορθωσεις στη συλλογικη γνωση.
Που περασαν απ’ολα τα ιντερνετ-καφε με απαστραπτοντα ακουστικα Bluetooth,
Βλεποντας παραισθησεις με avatar σε χαμηλης αναλυσης νησια της second life,
αναμεσα σε τυπους που επαιζαν warcraft.
Που τους πεταξαν εξω απο τα chatrooms με ονειρα, με ασυρματους εφιαλτες, με megapixels, με αλκοολ, με youtube, με το ματι καγκελο.
Που μισογυμνοι ανταλλασσαν msn, καiγοντας τα λεφτα τους σε παρορμητικες αγορες στο ebay.
Τρυπωνοντας στο πνευμα των καιρων μεσα απο τις συναψεις του twitter.
Που σερνονταν εβδομηντα ωρες nonstop απο το pandora στο amazon, στο ipod, στο flickr με ξεφωνητα και αρχεγονες κραυγες κα ματια απλανη, «συμμετεχοντας».

ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας στον ψυχαναγκασμο να τσεκαρω τα εισερχομενα, τα newsfeeds και το facebook.
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας στην εξαρτηση και λαχταραω να συγκεντρωθω καπου.
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας για να κοψουμε τον ομφαλιο λωρο των δεδομενων.
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας για να αποσυνδεθουμε απο την κυβερνοσφαιρα.
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας για να κατεβασουμε ταχυτητες και να γυρισουμε στο ΠΑΡΟΝ.
ΞΕΠΡΙΖΩΘΕΙΤΕ!
ειμαι μαζι σας για να ξαναβρουμε το Ναο του Χρονου.

--Εμπνευσμενη διασκευη του ποιηματος «ουρλιαχτο» του Γκινσμπεργκ, απο τους Τιφανυ Σλειν και Κεν Γκολντμπεργκ σκηνοθετες της ταινιας "connected".--

Degas

μουσειο Ηρακλειδων Θησειο

















πως βλεπει ο Degas την τεχνη












"Χορεύτρια, σε στάση γκράντ αραμπέσκ"


















"Ντυμένη χορεύτρια σε στάση ανάπαυσης"










"η μπανιερα"













"Μικρή Δεκατετράχρονη Χορεύτρια"












εσωτερικη αυλη μουσειου




Eνα μαγευτικο ταξιδι στον μπρουτζινο γλυπτο κοσμο του Degas..

Jackie brown

I was the third brother of five,
Doing whatever I had to do to survive.
I'm not saying what I did was alright,
Trying to break out of the ghetto was a day to day fight.

Been down so long, getting up didn't cross my mind,
I knew there was a better way of life that I was just trying to find.
You don't know what you'll do until you're put under pressure,
Across 110th Street is a hell of a teste..



Απο την πρωτη σκηνη που πεφτουν οι τιτλοι και βλεπουμε την Παμ Γκριαρ την πρωταγωνιστρια της ταινιας να βρισκεται πανω στον κυλιομενο διαδρομο ενος αεροδρομιου και να εχει αυτο το βλεμμα γεματο αυτοπεποιθηση και αυταρεσκεια, ηξερα οτι αυτη η ταινια θα μου αρεσει παρα πολυ!
Κι ετσι εμαθα και τον Μπομπυ Γουομακ και το τραγουδι 110th street που ειναι το τραγουδι που ξεκινα η ταινια..ωραιο φανκ μπιτ, ζεστη φωνη και βραχνη και αγαπημενο old time soul classic, enjoy!

Immigrant song

Coming from where he did
He was turned away from every door like Joseph
To even the toughest among us
That would be too much

He didn't know what it was to be black
'Till they gave him his change
But didn't want to touch his hand
To even the toughest among us
That would be too much

Isn't it just enough
How hard it is to live
Isn't it hard enough
Just to make it through a day

The secret of their fear and their suspicion
Standing there looking like an angel
In his brown shoes, his short suit
His white shirt and his cuffs a little frayed

Coming from where he did
He was such a dignified child
To even the toughest among us
That would be too much

Περπατωντας στην Αθηνα

Ανακαλυπτω ξανα εχοντας πλεον πολυ ελευθερο χρονο στη διαθεση μου, τη χαρα της βολτας χωρις να εχεις αγχος οτι θα πρεπει να προλαβεις καποιο ραντεβου η να γυρισεις νωρις σπιτι γιατι εχεις να ετοιμαστεις για την αυριανη μερα.
Τις προαλλες ξεκινησα το περπατημα απο τον Εθνικο Κηπο, οπου πραγματικα ειναι απιστευτα ειδυλιακο μερος. Μεσα στο κεντρο της πολης μια οαση: να ακους το τιτιβισμα των πουλιων, τον ηχο που κανουν οι νεροχελωνες στις μικρες λιμνουλες και καποια κοκκορια που τα εχουν σε κλουβια να λαλουν και μονο αν θελεις να επιστησεις την προσοχη σου μπορεις να ακουσεις το βουητο της πολης.

Βγαινοντας απο τον Εθνικό Κηπο απο την εξοδο της Λ. Αμαλιας και περπατωντας προς το Συνταγμα, βλεπω συγκεντρωμενο πληθος που ειχε μαζευτει για να κανει καποια πορεια. Πολλη αστυνομια υπηρχε παντου, δεν ενδιαφερθηκα να μαθω ποιοι ειχαν συγκεντρωθει και γιατι, ηθελα να συναντησω μια φιλη στην Αιολου για καφε, και περπατησα πιο γρηγορα. Απο την ησυχια του Εθνικου Κηπου, επιστροφη στην εκκωφαντικη πραγματικοτητα της Αθηνας.

























Κατεβηκα την Ερμου, που ηταν γεματη απο πλανοδιους μικροπωλητες διαφορων εθνικοτητων που πουλουσαν απο CD και τσαντες μεχρι σαπουνοφουσκες..Χαζεψα λιγο τις βιτρινες, δεν ειδα ιδιαιτερη κινηση μεσα στα μαγαζια ομως, ισως επειδη ηταν καθημερινη σκεφτηκα. Συναντησα τη φιλη μου που ειχαμε πολυ καιρο να τα πουμε, κι εκει που τα λεγαμε αμεριμνες ακουμε ποδοβολητο και βλεπουμε αρκετους εγχρωμους να τρεχουν με την πραματεια στον πεζοδρομο της Αιολου εχοντας ξοπισω τους ενοπλους αστυνομικους με γκλομπ....και ενιωσα εναν σφιξιμο στο στομαχι: ποσο βιαιη εχει γινει η πολη μας. Ειναι καθεστως εδω και μερικα χρονια παντου να κυκλοφορει αστυνομια και ειναι πανταχου παρουσα σχεδον σε καθε γωνια στο κεντρο της Αθηνας η οποια το τελευταιο πραγμα που πετυχαινει ειναι να σε κανει να νιωσεις ασφαλεια.













Αφου αποχαιρετησα τη φιλη μου, συνεχισα τον περιπατο μου προς Μονοστηρακι οπου κατα μηκος των γραμμων του τρενου εκτος απο τους πλανοδιους ειδα και 3 παπατζηδες...εδω παπας, εκει παπας, που ειναι ο παπας! Αρκετος κοσμος ηταν γυρω τους που στοιχηματιζε που να κρυβεται ο παπας...μου θυμισε το ολο σκηνικο ελληνικη ταινια και αμφιταλαντευομουν αν ειναι για γελια η για κλαματα η κατασταση...
Στην επιστροφη μου, περνωντας εξω απο τον Εθνικο Κηπο ειδα 3 εγχρωμους δεμενους με χειροπεδες και το βλεμμα τους καρφωμενο στο κενο... Γυρω τους ηταν αστυνομικοι. Προφανως δεν ειχαν αδεια για να πουλησουν την πραματεια τους.
Αυτα συμβαινουν αρκετο καιρο, απλα τωρα εχω την πολυτελεια να παρατηρω τα πραγματα μιας κι εχω το χρονο. Ειναι σαν να εχω πατησει το pause σε μια σκηνη απο μια ταινια που βλεπω στο dvd κι αρχιζω να παρατηρω πιο καθαρα διαφορα σημεια απο ολη την εικονα. Ειναι πραγματικα φοβερο πως ζουμε απο κεκτημενη ταχυτητα και αν για καποιο λογο βρεθουμε σε μια μορφη ακινησιας μονο τοτε το διαπιστωνουμε..Αραγε οντως, το διαπιστωνουμε;